Dlaczego maluję? Dlatego, że żyję, istnieję, dlatego, ponieważ życie samo w sobie jest wszelką twórczością. Bez sztuki, tych wyższych stanów doznań, człowiek staje się drobiazgowy, zagubiony w tyranii niezliczonej masy rzeczy, małych uczuć. Jest niewolnikiem, żebrakiem o życzliwość.

Sztuka jest dobrą drogą do wzbogacenia i rozwoju swej osobowości, aż do jej przekroczenia. Badając dzieła twórców odkrywa się wspaniały związek między bogactwem ich wizji świata, ich odkryć, a moim własnym. Wystarczy, jeśli zdarzy się podziw, czy  zachwyt, a ten przepływ zadziwiającej energii natychmiast przechodzi z jednej strony do drugiej, i odwrotnie.